یک شعر نو

مرثیه خوان

مدتی هست

که دور از همه جا

همه کس

           که دور از همه جا و همه کس

                                   بی نفس

                                        کنج قفس

پیش گنداب زمان

       پیش بی رحمترین فصل خزان

                               بی امان

                                  خسته زجان

                                       اشک ریزان

زیر یک سایه ی سرد

        زیرسقف خانه ای پراز غصه و درد

                                 در سوگ مردن مرد

                                            همچنان می خوانم

                                                همچنان می نالم

                                                     مرثیه می خوانم

                                                                بی حالم....

روزگاری مرا عشقی بود

                در کنار یک رود..

                            رودی از جنس سرود

                                         می نشستیم و از عمق وجود

آن آهنگ عزیز

          آن ترانه

              آن پاک در زبان جاری

                                  نغمه ی

                                    دوستت دارم را

                                              می سرودیم

                                                     آن روزها

                                                            ما بودیم

چشمهایی بود

           که مرا تا افقها می برد

                           تا مژه هم می زد

                                  آفتاب در چشمم

                                           جان می داد

                                                     زود می مرد

حال منم

     دور از همه جا

           دور از همه کس

                    دور از آن عشق زلال

                                    دوراز آن شور

                                        دور از آن حال

  دور از شرشر رود

           بی تن و روح و وجود

                 بی آهنگ و غزل

                            بی ترانه

                               بی زبان

                                   بی نغمه ی دوستت دارم ها 

بی جان

      بی معنی

           بی بود...

دور از آن چشم

             در حال سخت ترین مرگها

                             زیر آوار تگرگ

                                           مرثیه ای برای خود می خوانم

من مرثیه خوان خودم

             من مرثیه خوانم...

مرثیه خوانم

      ولی می دانم

             جان نخواهم داد به این آسانی

                                         تا تو جانان منی

                                             تا توئی زندگی ام

                                               تا توئی هستی من

چون در آغوش تو از روز ازل

              خون به رگهای من خسته دمید

                          جز در آغوش تو

                                 جان نخواهم داد به دستان اجل

                                             اجل خواهد دید

مرگ من در آغوش تو

             زندگی در نفس شب پره هاست

                             مرگ در آغوش تو

                                        پر معناست

                                      با تو وبودن زیباست

                                          با تو مردن زیباست

اشک تو مرگ من است

               درد تو مرگ من است

                        تن من از نوک مژگان تو جان می گیرد..

چشم قشنگ!

   تو بخواهی

       تا تو رخصت بدهی

                  عاشقت می میرد

به فدایت جانم

          پیش آن چشم قشنگ

                 جان من به پشیزی ارزد؟

                     نه....نمی ارزد...

 

تو خودت می دانی

      و من می دانم

               من به لبخند تو خرسند ترم

       

مدتی هست

         بی تو می میرم

مدتی هست

که با یاد تو جان می گیرم

        و در مرگ روزهایی که گذشت ,,

                         مرثیه می خوانم........

                                               

/ 35 نظر / 11 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مهدی و سارا

سلام! خواهشمنديم «يارالي مارال» را برسم هديه از سوي وبلاگ نوپاي ارکستر «ساري تئل» پذيرا باشيد. ارادتمندان...سارا و مهدي

سئودا

با عرض سلام وبلاگ جديدمون رو افتتاح كرديم http://elmsoyanlar.blogfa.com منتظرتون هستيم .

مهسا

عالی بود.حتما از من هم دیدن کن.[گل][گل][گل][هورا][دست][دست][دست][خداحافظ]

مهسا

[گل][گل][گل][گل][گل][گل]

مرتضا خان

سلام دوست گلم شعر زیبایی بود اما برای سرودن شعر سپید بایستی بیشتر از اینها مطالعه و تلاش کنی ، به قول ( تی اس ، الیوت) در شعر آزاد یا همون سپید خودمون بایستی از عناصر شعرساز و پارادوکس ها استفاده کرد ... بام ممنون که به کلبه مام یه سری زدین پاینده یاشین دوستدارت _ مرتضا

گلناز

سلام یادم نیست یه جا یادداشت کرده بودم! تو هم پاییزی پس!!! شعرا مال خودتونه؟ از فونت تاهوما استفاده کنی خیلی بهتره..... انتقاد نیستا یه پیشنهاده.... گوله گوله

تک دیزاین

با سلام چنانچه مایل به تبادل لینک هستید لینک ما را با عنوان طراحی وب سایت و آدرس http://www.takdesign.biz در سایتتان قرار دهید و به ما اطلاع دهید تا لینک شما را قرار دهیم

شمیم

زندگی شاید همین باشد یک فریب ساده و کوچک آن هم از دست عزیزی که زندگی را جز برای او و جز با او نمی خواهی! به روزم