خانه
آرشيو

پست الكترونيك


pesare mehr


نویسندگان
pesare mehr
 

آرشیو من
خرداد ۸۸
اسفند ۸٧
آبان ۸٧
شهریور ۸٧
اردیبهشت ۸٧
اسفند ۸٦
دی ۸٦
آذر ۸٦
تیر ۸٦
اردیبهشت ۸٦
فروردین ۸٦
اسفند ۸٥
آذر ۸٥
شهریور ۸٥
امرداد ۸٥
تیر ۸٥
فروردین ۸٥
دی ۸٤
آبان ۸٤
مهر ۸٤
شهریور ۸٤
امرداد ۸٤
خرداد ۸٤
 

لینک دوستان
فرزانه
شاپرک
هم ركاب شيطان
بيد مجنون
دختر يخی(نسرين)
تنهای من....من و من
تبريزبالاسی
خاله خانوم
فرزانه شادی
آه کارداش
عشق کامپيوتر
تنها من(شميم)
آخرین وسوسه
شب شکوه(مریم)
ياشار
من واژدها(زيبا)
دفترپاره(محمدهوشمند عزیز)
عشق و منطق
اشکهای مسیح
محمد جواد شایق
طراحی وب سایت
یارالی مارال
محمد
تنهاترین و مجتبی
اخبار وبلاگ ها
ليست وبلاگ ها
قالب هاي وبلاگ
اخبار ايران
اخبار ICT
تفريحات اينترنتي
تالارهاي گفتگو


آمار وبلاگ :

  RSS 2.0  

temp-designer

 

 

جمعه ٢٩ خرداد ،۱۳۸۸

یک ترانه

 

جزیره

من همون جزیره بودم

             خاکی و صمیمی و گرم

                       واسه عشق بازی موجا

                                    قامتم یه بستر نرم

یه عزیز دردونه بودم

                پیش چشم خیس موجا

                           یه نگین سبز خالص

                                      روی انگشتر دریا

تا که یک روز تو رسیدی

                روی قلبم پا گذاشتی

                              غصه های عاشقی رو

                                            تو وجودم جا گذاشتی

زیر رگبار نگاهت

            دلم انگار زیر و رو شد

                               برای داشتن عشقت

                                               همه جونم آرزو شد

تا نفس کشیدی انگار

                نفسم برید تو سینه

                              ابر و باد و دریا گفتن

                                             حس عاشقی همینه

اومدی تو سرنوشتم

             بی بهونه پا گذاشتی

                       اما تا قایقی اومد

                                  از من و دلم گذشتی

رفتی با قایق عشقت

              سوی روشنی فردا

                           من و دل اما نشستیم

                                         چش به راهت لب دریا

دیگه تو خاک وجودم

                 نه گلی هس نه درختی

                                لحظه های بی تو بودن

                                             میگذره............اما به سختی

دل تنها و غریبم

           داره این گوشه می میره

                           اما حتی وقت مردن

                                        باز سراغتو می گیره

می رسه روزی که دیگه

                  قعر دریا شده خونم

                           اما تو دریای عشقت

                                    باز یه گوشه ای می مونم

pesare mehr

پيام هاي ديگران ()




جمعه ٢ اسفند ،۱۳۸٧

شعری از جنس غزل

 

گریز

من از نگاه سرد انسان می گریزم

                                        یا از میان خلق حیوان می گریزم

من در پناه درد بی درمان خزیدم

                                        من از هراس درد درمان می گریزم

چون در سرای مهر تو سامان ندیدم

                                         من از سرای سرد کیوان می گریزم

خانه خراب عشق تو قصری خریده

                                         من از کنار قصر ویران می گریزم

دیوانه خواندند و مرا از خانه راندند

                                         من از زبان و حرف نادان می گریزم

من زاده ی عشقم ز من علت نخواهید

                                        چون از دلیل و شرح و برهان می گریزم

جعفر اگر یارت میان آتش افتد

                                         گو از جنان و باغ رضوان می گریزم

   

پسر مهر میگه این غزل رو خیلی وقت پیش نوشتم...ایراد داره اما چون از اولین غزلهایی بود که گفتم عوضش نکردم...این غزل حدودا 16 سال داره....

                                               

pesare mehr

پيام هاي ديگران ()




پنجشنبه ٢۳ آبان ،۱۳۸٧

من و شقایق

 

من و شقایق دنبال تو می گردیم.....

پای برهنه ام را به دنبال تو نشان شقایق دادم...

آنرا که به دنبالت به هر سو کشیده ام...

شقایق گفت:پایت از گلبرگهایم سرختر است...

گفتم: این سرخی از خون است...

گفت:پایت خونین است؟

گفتم آری.....اما..دلم را ندیده ای...

pesare mehr

پيام هاي ديگران ()




جمعه ۱ شهریور ،۱۳۸٧

یک شعر نو

 

مرثیه خوان

مدتی هست

که دور از همه جا

همه کس

           که دور از همه جا و همه کس

                                   بی نفس

                                        کنج قفس

پیش گنداب زمان

       پیش بی رحمترین فصل خزان

                               بی امان

                                  خسته زجان

                                       اشک ریزان

زیر یک سایه ی سرد

        زیرسقف خانه ای پراز غصه و درد

                                 در سوگ مردن مرد

                                            همچنان می خوانم

                                                همچنان می نالم

                                                     مرثیه می خوانم

                                                                بی حالم....

روزگاری مرا عشقی بود

                در کنار یک رود..

                            رودی از جنس سرود

                                         می نشستیم و از عمق وجود

آن آهنگ عزیز

          آن ترانه

              آن پاک در زبان جاری

                                  نغمه ی

                                    دوستت دارم را

                                              می سرودیم

                                                     آن روزها

                                                            ما بودیم

چشمهایی بود

           که مرا تا افقها می برد

                           تا مژه هم می زد

                                  آفتاب در چشمم

                                           جان می داد

                                                     زود می مرد

حال منم

     دور از همه جا

           دور از همه کس

                    دور از آن عشق زلال

                                    دوراز آن شور

                                        دور از آن حال

  دور از شرشر رود

           بی تن و روح و وجود

                 بی آهنگ و غزل

                            بی ترانه

                               بی زبان

                                   بی نغمه ی دوستت دارم ها 

بی جان

      بی معنی

           بی بود...

دور از آن چشم

             در حال سخت ترین مرگها

                             زیر آوار تگرگ

                                           مرثیه ای برای خود می خوانم

من مرثیه خوان خودم

             من مرثیه خوانم...

مرثیه خوانم

      ولی می دانم

             جان نخواهم داد به این آسانی

                                         تا تو جانان منی

                                             تا توئی زندگی ام

                                               تا توئی هستی من

چون در آغوش تو از روز ازل

              خون به رگهای من خسته دمید

                          جز در آغوش تو

                                 جان نخواهم داد به دستان اجل

                                             اجل خواهد دید

مرگ من در آغوش تو

             زندگی در نفس شب پره هاست

                             مرگ در آغوش تو

                                        پر معناست

                                      با تو وبودن زیباست

                                          با تو مردن زیباست

اشک تو مرگ من است

               درد تو مرگ من است

                        تن من از نوک مژگان تو جان می گیرد..

چشم قشنگ!

   تو بخواهی

       تا تو رخصت بدهی

                  عاشقت می میرد

به فدایت جانم

          پیش آن چشم قشنگ

                 جان من به پشیزی ارزد؟

                     نه....نمی ارزد...

 

تو خودت می دانی

      و من می دانم

               من به لبخند تو خرسند ترم

       

مدتی هست

         بی تو می میرم

مدتی هست

که با یاد تو جان می گیرم

        و در مرگ روزهایی که گذشت ,,

                         مرثیه می خوانم........

                                               

pesare mehr

پيام هاي ديگران ()




جمعه ٢٧ اردیبهشت ،۱۳۸٧

حرفای خودمونی

 تک درخت
توروزای زرد پاییز  راهم از تو خیلی دوره
                           بی تو دل باید بمیره با اینکه پر از غروره
چن روزه که باد پاییز برگامو ریخته و برده
                            ریشه ام که خیلی وقته بی تو جون داده و مرده
توی آیین دل من بی تو بودن مث مرگه
                             درد بی تو موندن من بدتراز زخم تگرگه
یادمه بهار که میشد پیش من بودی همیشه
                             می گفتی بهار بی گل که دیگه بهار نمیشه
دس می کردی توی برگام چن شکوفه برمی داشتی
                              می نشستی زیر سایم توی دومنت میذاشتی
اون روزا خیال می کردم تا ابد پیشم می مونی
                               به حساب سادگیم بود خامی و عشق و جوونی
یادته روزای اول روی شاخم تابو بستی
                               صب تا شب بازی می کردی از پیشم به زور می رفتی
ولی آخر رفتی مونده غم تنهایی کنارم
                                 دیگه حتی یک شکوفه روی شاخه هام ندارم
 یه نفر غریبه اومد دستتو گرف تو دستش
                                   شاخه ای که تابو بستی زد و با تبر شکستش
تو چه زود تنهام گذاشتی توی این دشت غریبه
                                    حالا میدونم که عشقت یه دروغه و فریبه
بعد تو زدم تموم شاخه هامو خود شکستم
                                      پیش من هیشکی نمونده حالا دیگه تک درختم

pesare mehr

پيام هاي ديگران ()




سه‌شنبه ۱٤ اسفند ،۱۳۸٦

تریبون آزاد

 

کشاکش
دیدگانم جفاکشند

 جفای روزگار را می کشند

    و دستانم

        تک تک انگشتانم

            مرا یگانه ارتشند

                 و جور مرا بردوش می کشند

 شاعران در گفتگو

  ناشران در جستجو

     هرچه هست و هرچه نیست

             در نگارشند

                   تصویر شعارها را می کشند.

 هرچه هست و هرچه نیست در زمان

        چشم گوش لب و دندان

                مرد زن پیر و جوان

                       همه در کشمکشند

                              و مرده وار

                                    نام زندگی را بر دوش می کشند......

 

            

 

pesare mehr

پيام هاي ديگران ()




شنبه ۱ دی ،۱۳۸٦

يک ترانه

 

  زمستون

   زمستون ....

   تن عریون باغچه زیر بارون...

   درختا .....

    با پاهای برهنه تو بیابون..

     نمی دونی توکه عاشق نبودی...

      چه سخته مرگ گل برای گلدون..

   گل و گلدون چه شبها ...

     نشستن بی بهونه ...

    واسه هم قصه گفتن عاشقونه...

    چه تلخه....

   چه تلخه....

       چه تلخه مرگه گل برای گلدون......

    مثل مرگ

        میمونه....

    نشستن بی تو با چشمای گریون

    زمستون...

    برای تو قشنگه پشت شیشه....

      بهاره.....

    زمستونا برای تو همیشه....

    تو مثل من زمستونی نداری....

    که باشه لحظه ی چشم انتظاری....

     گلدون خالی ندیدی ...

    نشسته زیر بارون....

     گلای کاغذی داری تو ایوون.....

    چه سخته...

    چه سخته....

     باید تنها بمونه قلب گلدون.....

     مثل من....

   که بی تو.....

       نشستم زیر بارون زمستون.....

       خواننده: افشین مقدم

      شاعر:؟؟؟؟؟

    

pesare mehr

پيام هاي ديگران ()




جمعه ٢ آذر ،۱۳۸٦

شعری از جنس غزل

 

همیشه آشنا

      شب شده در حضور غم من هوس تورا کنم

                                             با تو سخن بگویم و با تو دمی صفا کنم

       درد جدایی از تو را با چه کسی بیان کنم

                                             به سحر خنده ی لبت درد دلم دوا کنم

       زدفتر هنر اگر نام تورا قلم زنم

                                            قسم به خاک پاک دل من به هنر جفا کنم

       کبوتر قشنگ من برای آشیان تو

                                             خانه ای از یاس و سمن به جان دل بنا کنم

    برای دیدنت تو از صفا و مروه بگذرم

                                              به پای دیدن توام کل جهان منا کنم

       برای دیدن توام به هر دری سری زدم

                                                    گهی تورا صدا کنم گهی خدا خدا کنم

pesare mehr

پيام هاي ديگران ()




شنبه ٩ تیر ،۱۳۸٦

درد دلهايم با شما

 

 احوال پرسی

 گاهی در نامه هایم مینوشتم:

 اگر جویای احوال ما باشی ملالی نیست غیر از دوری شما

 اما اگر جویای احوال ما نباشد چه؟

 باز از دوری اش می نالیم؟

 چرا ابتدا میگوییم ملالی نیست؟ مگر دوری از او کم ملالیست؟

 و سپس می نالیم و دوری را بهانه قرار میدهیم...

اگر دوری از او ملال آور باشد یک لحظه هم نباید دوام آورد

 و باید هر لحظه به سویش شتافت...

 این نامه ها

 و این حرفها چه محتوایی دارند؟؟

 همیشه دروغ میگوییم

 حتی در عشق

 پسر مهر میگه:از من احوال نپرس...که احوال جمع حال است...و من هرچه داشتم با تو داشتم....و تو رفتی و حال من با تو رفت...و برایم چیزی جز گذشته نماند......

 درد دلهایم با شما متنی بود که سال ۷۴ نوشتم...چند تکه کردم تا خسته کننده نباشه....تمام قسمتهاش تو آرشیو هستند...خدا کجاست......سلام.....امید....و احوالپرسی

 

pesare mehr

پيام هاي ديگران ()




سه‌شنبه ۱۸ اردیبهشت ،۱۳۸٦

يک شعر نو

 

      گمشده

  ذهن من

  در کوچه پس کوچه های غم

  غمگین نشته است

  دنبال تو......

  دنبال ردپای به جا مانده ات به روی خاک

  روزها

   شبها

        کوچه پس کوچه ها را گشته است

                     در پیچ کوچه ی دلواپسی

   گمگشته است......

  ذهن من...

       برای دیدن تو..

              پر میزند....

   نام تورا فریاد میکند...

             در می زند..

   به هر روزنه ای

        به هر پنجره ای

            سر میزند..

   ذهن من..

        از گم شدنها خسته است....

               هر دری را از دلی تا میزند..

        گویندش:برو!!!!

                این در تا ابد قفل است.....برو!!!!

                    این در همیشه بسته است!

     *******************

             و...........

                 ای که چشمان سیاهت

                         همچو جادوی شب است

       در کدامین طرف کوچه سراغت پیداست

            خبرم کن

                باز رهایم کن از این دلتنگی

                       باز رهایم کن.....

                             باز صدایم کن.....

       گونه ام خشک کن و

                             دیده ترم کن.......

                    بی تو هر روز وشبم بی معناست...

     ای که چشمان تو چون جام شراب....

                   همچو یک ماهی لغزنده در آب......

                         همچو یک شمع..

                              ویا یک مهتاب....

                                  چشم تو جادوی خواب

   در کدامین پس این پنجره ها هستی تو....

                                       کاین چنین.....

                                           تابش ماه......

                                             روی این پنجره ها...

                    همچو چشمان سیاهت زیباست......

  ای تو آزادترین عشق عزیز...

        به نجات من افسرده .....بیا

  تو همان ابر پر از بارانی.....

       به سراغ گل پژمرده..... بیا

                      بر لبم بوسه بزن از لب قندستانت

                            سایه کن بر سر این گمشده ی دستانت

     صبر کن تا نگرد

                    این دل آشفته ی من

                                در گل منظره ی چشمانت

      ای تو تنها نفسم

                    ای همه

                       کار وکسم....

                             جان من...

                                روح من...

                                   عمر من...

                                 بهترین خاطره ام..

                                    ای همه هستی من..

             به سراغ دل افسرده ی من....

                  نه!!!!!

                      نه!!!!!!

             به مزار دل افسرده ی من..

                               بیا..

                چندیست دلم...

                     بی تو دگر...

                          مرده............

                               بیا............

  نوشته ی پسر مهر

      تو اگر میخوانی باور کن که من تو را برای تو      میخواستم....نه برای خودم....من تنها دوستت داشتم...وهمه  میدانند سهم دوست داشتن....داشتن هیچست....هیچ 

                         

     

                   

 

pesare mehr

پيام هاي ديگران ()




 

 

[ خانه| آرشيو | پست الكترونيك





Powered by WebGozar

]